Bir Kabustan Uyanamama Hissi: Tam Çözdüm Derken Raydan Çıkan 6 Sayıklama Filmi

Robert Eggers izolasyonu bulaşıcı bir akıl hastalığı gibi kurguluyor. 19. yüzyılın sonunda kayalık bir adada fener bekçiliği yapan iki adamın psikolojik çatışması, günler eridikçe mitolojik bir hezeyana dönüşüyor. Willem Dafoe ile Robert Pattinson’ın tiratları izleyiciyi aynı kulede aklını yitirmeye davet ediyor.

Tek bir masa, eski dostlar ve gökyüzünden geçen bir kuyruklu yıldız. Elektriklerin kesilmesiyle minik adımlarla kontrolden çıkan hikaye, kimsenin kimseye güvenemediği ve gerçekliklerin birbirine karıştığı paranoyak bir zeka oyununa dönüşüyor.

Genç bir çağrı merkezi çalışanının telefonun ucundaki insanlara ulaşmak için beyaz ses kullanmasıyla başlayan hikaye, ilk yarım saatinde zeki bir hicivken son kırk beş dakikada sinema tarihinin en cesur ve absürt sürreal virajlarından birini alıyor.

Ari Aster, modern insanın kaygı bozukluğunu nefes alan absürt bir distopyaya çeviriyor. Beau’nun sokağa adım attığı andan itibaren neyin travma, neyin gerçek, neyinse felç edici bir zihnin ürünü olduğunu ayırt etmeyi bırakıp akıntıya kapılıyorsunuz.

Sayıklama sinemasının atası sayılan 90’lar klasiği. Vietnam gazisi Jacob’ın anıları arasına sızan cehennemi sanrılar, metro istasyonundaki tekinsiz silüetler ve varoluşsal huzursuzluk, seyirciyi gerçekliğin dikişlerinin söküldüğü bir arafa hapsediyor.

Kiyoshi Kurosawa’nın tekinsiz polisiyesi. Benzer cinayetler işleyip hiçbir şey hatırlamayan sıradan insanların peşine düşen dedektifin hikayesi. Suyun akışı ve çakmak aleviyle kurulan hipnotik diyaloglar izlerken sizi de uyuşturuyor.