Varoluşçu Huzursuzluğu Mükemmel İşleyen Sinema Tarihinin 6 Kült Başyapıtı

Persona’yı her izlediğimde o kimlik karmaşasında içimden bir şeyler kopuyor, varoluşsal sancıyı bundan daha vurucu anlatan çok az iş var gerçekten. Ama açıkçası bu listenin tekinsizliğine Béla Tarr’ın Torino Atı da çok yakışırdı, o tükenmişlik hissini unutamıyorum 🎬

Stalker’ı her izlediğimde o ağır atmosfer günlerce yakamı bırakmıyor ama Persona’nın insanı kendi iç boşluğuyla yüzleştirmesi bambaşka bir seviye. Yine de varoluşçu huzursuzluk deyince bu seçkide bir Béla Tarr, özellikle de Werckmeister Harmonies kesinlikle yer almalıydı diye düşünüyorum. 🎬